Wel of niet voor jezelf beginnen?

random03

Vorige week schreef ik de blogpost ‘een halfjaar als zelfstandige‘ en jullie reacties waren te gek. Ik vind het zo leuk om te lezen dat zovelen van jullie er ook over nadenken om voor jullie zelf te gaan werken, in welke sector dan ook. Gewoon heel erg tof om te weten dat er zoveel mensen met goede ideeën rondlopen – of je er nou al wel of niet iets mee doet op dit moment. Je denkt erover na en dat is al dapper. Ik kreeg deze week een heleboel vragen: wanneer kwam voor jou nou dat moment dat je het zeker wist? En: welke drempels heb jij moeten overwinnen voordat je echt voor jezelf ging werken? Wat is doorslaggevend geweest? Op die vragen ga ik vandaag wat dieper in.

Wanneer kwam het moment dat ik zeker wist dat ik voor mezelf wilde werken?

Sommige mensen worden op een dag wakker en weten: dit is wat ik ga doen en ik begin er vandaag mee. Zo ging dat bij mij niet. Aanvankelijk begon het starten van De Groene Meisjes wel op die manier. Jamie en ik werden veganist, zochten inspiratie op internet en konden het niet vinden. Op een druilerige zondagmiddag zei ik opeens: hey, anders beginnen we zelf een blog? Jamie bedacht de naam en ja hoor, daar gingen we. Maar in die  tijd, nu bijna vijf jaar geleden, was het natuurlijk gewoon nog een hobby en leuk voor erbij. Jamie was nog aan het afstuderen, ik had een vaste baan in het onderwijs. Wisten wij veel dat het uiteindelijk een fulltime baan voor twee personen opleverde.

Lange tijd – vier jaar lang zelfs – heb ik naast het bloggen in het onderwijs gewerkt. Oké, het werd steeds een beetje minder. Vijf dagen werden er vier, vier werden er drie, drie werden er twee.. totdat ik letterlijk nog maar één dag in de week voor de klas stond en ik me een klein beetje begon af te vragen of dat nou nog wel zo handig was. Maar ik vond het zo leuk. Ik gaf het vak social media en ik was coach en ik houd van mijn leerlingen (nog steeds!) dus waarom stoppen als het niet echt hoeft? Toch kwam dat moment dat ik voelde: ja, nu moet het echt. Dat was een opeenstapeling van dingen waar ik tegenaan liep. Ik moest bijvoorbeeld steeds vaker kiezen: ga ik wel of niet mee op die persreis? Ga ik wel of niet naar dat event? Ga ik wel of niet die campagne doen? Ik moest namelijk iedere keer kiezen: waar ga ik mijn tijd aan besteden? En niet alleen dat, ook liep ik er tegenaan dat ik het gevoel kreeg dat ik dingen halfbakken deed. Halfbakken bloggen, halfbakken lesgeven. Dat valt misschien achteraf gezien allemaal wel een beetje mee, maar dat kan zo voelen. Ik ben iemand die alles graag heel goed doet en dat lukte niet meer, dus dat irriteerde me en ik voelde me daar niet goed over. Ook vond ik het jammer dat ik de krenten uit de pap van het bloggen soms moest overslaan, omdat ik dan toch weer verplichtingen op school had… en ja, toen kwam dat punt dat ik dacht, nu moet ik echt gaan kiezen.

De keuze was vrij snel gemaakt, ook al vond ik het afscheid nemen van het onderwijs heel erg lastig. Maar waarom ik de knoop toch vrij resoluut kon doorhakken, is omdat ik me heel goed realiseerde: deze kans komt één keer. De Groene Meisjes, dat is nu. Als ik het niet nú aangrijp, dan is de kans straks misschien voorbij. In het onderwijs werken kan, in theorie, altijd nog. Dat maakte de keuze gemakkelijker en zo heb ik het ook aan mijn baas uitgelegd. Ik maakte me daar wel zorgen om hoor, dat gesprek. Het voelde toch als een stekker ergens uittrekken en iets niet helemaal af maken. Ik had me altijd zo voorgenomen om nooit halverwege een schooljaar weg te gaan en nu ging ik dat toch doen. Dat voelde heel vervelend, maar ik moest wel, want het lukte me allemaal niet meer. Mijn baas was één al begrip. Ze had het wel zien aankomen en gunde me al het succes en geluk van de wereld. Dat was fantastisch en enorm supportive. Mijn collega’s reageerden ook begripvol en mijn leerlingen waren de allerbesten. Ze zeiden: “Merel, jij roept al jaren tegen ons dat we altijd moeten doen wat ons blij maakt en dat we ons hart moeten volgen. Dus nu moet jij dat ook doen.” Jep, ik heb wel even wat tranen gelaten in dat klaslokaal, hoor.

Welke drempels heb ik moeten overwinnen?

podcast1

Je zou misschien denken dat het lastigste van aan voor jezelf beginnen is om alle praktische zaken op orde te hebben. Zoals je financiën bijvoorbeeld, zodat je zeker weet dat het echt kan en dat je niet op droog brood moet leven. Natuurlijk, dat is zeker iets wat je moet onderzoeken en dat blijft ook spannend – want niks zo wisselvallig als het salaris van een zelfstandige, kan ik je vertellen. (de ene maand denk je: feestje! de andere maand denk je: even kijken bij wie ik ’s avonds mag aanschuiven aan tafel.)

Toch was voor mij het spannendste: kan ik dit wel? En wat vindt mijn omgeving ervan? En: wat als het niet lukt? Nou, die laatste vraag had ik vrij snel gecoverd. Als het niet lukt, dan ga ik terug het onderwijs in. Sterker nog, ik zou mijn oude baas opbellen met een smeekbede en dan maar heel erg hopen dat ze uren voor me zou hebben. Er is in principe altijd wel werk in het onderwijs, dat is een heel geruststellende gedachte voor me. Daarbij komt dat ik lesgeven ook heel erg leuk vind, dus ik zou het ook geen heel grote straf vinden om weer terug te gaan naar dat werk. Toch: liever niet. Want voor mezelf werken verkies ik daar toch boven.

De andere vragen waren wat complexer. Kan ik dit wel? Ben ik er wel voor gemaakt om voor mezelf te werken? Dat weet je pas als je het probeert. Cliché, maar waar. De enige zekerheid die ik had, was dat ik wist dat ik behoorlijk wat discipline heb – en dat is wel wat je nodig hebt als je voor jezelf werkt. Ik schreef in februari een blogpost over hoe je een eigen werkritme kunt creëren als je voor jezelf werkt. Dat is hoe ik altijd al werkte, maar nu ik fulltime blog zéker. En dat werkt prima voor mij. Dus discipline had ik wel, maar is dat genoeg? Nee. Voor jezelf werken vraagt ook een bepaalde attitude van je. Van zelfredzaamheid en met een assertieve insteek. Je moet ook nog een beetje zakelijk zijn. Als er iets is wat ik niet ben, van nature, dan is het zakelijk – en tegen die uitdaging loop ik nog dagelijks aan.

Ook was ik best wel bezig met wat mijn omgeving ervan zou vinden. Gek eigenlijk, want ik heb me nooit afgevraagd wat mijn omgeving er zou vinden als ik voor altijd in het onderwijs zou blijven werken. En toen ik daarmee begon, heb ik ook niet gedacht: zullen mensen daar een mening over hebben? Het was gewoon iets wat ik deed en iedereen vond dat prima. En toen ik fulltime blogger werd, dacht ik opeens allemaal dingen als: wat nou als mensen het gek of stom vinden? Totaal irreële gedachten, want mensen zijn voornamelijk met zichzelf bezig en vinden helemaal niet zó gauw iets van je. En als ze dat wel vinden, wat dan nog? Daar ben ik inmiddels gelukkig wel overheen. Maar natuurlijk, ik vond het bijvoorbeeld spannend wat mijn ouders ervan zouden vinden. Je geeft toch een heleboel zekerheid op en gaat een nieuwe uitdaging aan. En je weet hoe dat gaat met familie en vrienden; iedereen wil dat het goed met je gaat. Zo min mogelijk risico’s alsjeblieft. Dat heb ik toch maar een beetje van me afgeschud en ik heb mijn gevoel gevolgd. En wat ben ik daar nu blij mee. En mocht dit hele project straks toch een mislukking blijken te zijn, tja, van gedachten veranderen mag. Je mag gewoon toegeven dat iets niet lukt zoals je dat verwacht had of terugkomen op beslissingen die je eerder nam. Dat is helemaal niet erg. Door dat maar genoeg tegen mezelf te zeggen, geloofde ik: het komt wel goed met mij. We zijn nu op de helft van mijn proefjaar (ik heb mezelf een jaar de tijd gegeven om te kijken of dit werkt of niet,) en ik denk dat ik niet meer zo bezig hoef te zijn met wat anderen ergens van vinden. Dat is een enorme verademing, want ik kan me nu gewoon concentreren op mijn werk!

Ik denk dat als zelfstandige werken wel een beetje bij je moet passen, wil je er goed in zijn, maar het ook nog echt leuk vinden. Het blijft een kwestie van gewoon maar proberen en een beetje risico’s durven nemen, maar natuurlijk kun je van tevoren wel een beetje proberen uit te zoeken of het voor jezelf werken iets voor jou zou kunnen zijn. Je kunt bijvoorbeeld de Startersscan van ABN AMRO eens invullen om te kijken hoe je scoort als potentiële ZZP’er. Deze scan neemt een halfuur van je tijd – wat al meteen aangeeft dat het een degelijke scan is, en niet zomaar een vluchtig testje.  Uiteraard kan een scan geen garantie bieden, maar het kan je wel een basis geven om verder uit te zoeken hoe je jouw onderneming vorm zou willen geven en of het valide zou gaan zijn.

Natuurlijk, er bestaat niet zoiets als de perfecte ZZP’er, maar je kunt wel een beetje inschatten of het wel of niet bij je gaat passen.   Tools als de Startersscan, maar ook business podcasts (van andere zelfstandigen) en motiverende boeken voor entrepreneurs kunnen enorm behulpzaam zijn. Het kan je de motivatie en het zelfvertrouwen geven om op z’n minst serieus uit te zoeken of je voor jezelf zou willen werken of niet.

Wat is doorslaggevend (geweest) voor mij?

utrechtstyliste2

Vrijheid. Herhaal keer 67. Maar echt. Ik was net bij het Havenziekenhuis om mijn vaccinaties voor mijn reis naar Nepal (die ik maak voor mijn blog,) te halen. Ik haalde mijn fiets van het slot en zag aan de overkant van de weg Alohabar, in het voormalige Tropicana zwembad, liggen. Het is vandaag 27 graden en strakblauw. Ik zei tegen mezelf: je gaat een uurtje binnen zitten werken en daarna mag je een uurtje op het terras zitten. Dat is precies wat ik nu aan het doen ben en het voelt zó goed.

Maar ook het idee dat ik niet afhankelijk ben van een vaste werkplek, als ik dat niet wil. Ik kan wonen waar ik wil, werken waar ik wil,  samenwerken met wie ik wil. Ik kan projecten bedenken en oppakken. Ik kan reizen – al dan niet beroepsmatig. Met mijn laptop in mijn rugtas heb ik mijn werk altijd bij me en ik kan je eigenlijk niet eens helemaal uitleggen hoe ongelooflijk goed dat voelt. Het geeft me een gevoel van trots dat ik nooit echt eerder zo heb gevoeld als het om mijn werk gaat. Alles dat ik doe, investeer, probeer, waarin ik slaag of faal – alles is omdat ik het durf te doen. En dat geeft een ongelooflijk gevoel van voldoening. Ik hoop dat ik na mijn ‘proefjaar’ nog heel veel jaren voor mezelf mag blijven werken, want op dit moment moet ik er echt nog niet aan denken om het op te geven.
Goed, dan ga ik nu met mijn lavendellimonade buiten op het terras van de Alohabar zitten. Nog even wat Rotterdamse zomer meepakken. Mijn werk is af voor vandaag, dus ik heb het wel verdiend vind ik ;)

Als je vragen hebt over het werken als zelfstandige: schroom niet en stel ze bij de comments! Ik help je graag een beetje omweg.

– Deze blogpost is geschreven in samenwerking met ABN AMRO / Foto 1 is gemaakt gemaakt door Aline Bouma. –

Deel deze post op: [pinit]

Geschreven door: Merel

29 gedachten over “Wel of niet voor jezelf beginnen?

  1. Zo herkenbaar, die spagaat tussen het onderwijs en het hebben van een blog! Keuzes moeten maken, en er als blogger dan nét niet bijhoren…

    Toch houd ik (meestal) van de kids en ben ik er (nog) niet klaar voor om minder te werken. Geen idee of dat moment ooit komt. Dat vind ik nu ook niet belangrijk.

  2. Ik vind dit zo goed van jou en zo inspirerend! Ik zit nog een beetje in de knoei met wat ik echt wil (soms denk ik dat ik in een late quarterlifcrisis zit of met een dertigersdilemma), maar ik heb al wel de knoop doorgehakt om opnieuw als zelfstandige in bijberoep te beginnen. Ik weet nog niet helemaal zeker waar dat zal eindigen, maar ik ben wel benieuwd! De weg ernaartoe is zeker even interessant, he.
    Doe zo voort, Merel, je bent een inspiratie voor velen! You go, girl!

  3. Wat heerlijk om te lezen, wat heb je het goed gedaan! Ik ga ook de stap maken en dat vind ik best wel spannend, maar tegelijkertijd heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt. Om op dit moment jouw blog te lezen geeft me nog meer inspiratie, vastberadenheid, moed! Dankjewel dat je dit met ons deelt Merel! Groetjes, Marjolein

  4. Ik vind het heerlijk dat je dit soort artikelen schrijft, geeft een mens goede moed. Heb een tijdje geleden ook dat doodenge ontslaggesprek gevoerd. Nu ben ik bezig de boel op te zetten om voor mezelf te beginnen en tig keer per dag denk ik ‘I don’t know what I’m doing’, maar dan lees ik een artikel als dit en dan besef ik dat als je het niet probeert je je altijd zult afvragen hoe het zou zijn afgelopen. Thanks :-*

  5. Wat een inspirerend verhaal dat je bovendien erg mooi neergeschreven hebt. Hopelijk smaakte de welverdiende lavendellimonade! ;-)

  6. Dus ook als je al even bezig (en succesvol!) bent, zijn deze (heel herkenbare) “stemmetjes” nog actief? Goed overwonnen, zo klinkt het! Doen wat echt goed voelt! En wat mooi dat dit is gelukt zonder dat je van droog brood hoeft te leven (wat dan wel weer heel vegan zou zijn.. ;-))! Geniet er van en veel succes voor de toekomst!

  7. Het kwam voor mij ook echt als de hak op de tak. Op de maandag drie weken geleden toen school weer begon, zat het me in mijn allereerste uur al zo hoog dat het mij echt binnenkwam als een harde klap ik het gezicht. Ik hoor niet in de schoolbanken en achter een bureau op een koud/kil kantoor, ik moet voor mijzelf beginnen (: En het is vooral veel puzzelen echter zal ik schrijven en schrijven en ooit komt het wel goed maar er achteraan ga ik zeker want dit is mijn leven.

  8. Ergens wil ik heel graag fulltime freelance tekstschrijver zijn (ik doe dat nu parttime), maar aan de andere kant ben ik heel bang dat ik juist collega’s zo ga missen…

  9. De vrijheid lijkt me zó eng maar ook zo tof. Stiekem is het van mij ergens nog een droom om zelf te gaan ondernemen. Voor nu ben ik blij met mijn werk en zou ik de mensen ook ontzettend gaan missen. Misschien in de toekomst dat ik ook zo’n stap kan en mag zetten. Geniet alvast van de voorpret voor je reis. :-)

  10. Aaah wat heerlijk en zo op het juiste moment dit. Ik heb vorige maand mijn baan opgezegd om voor mezelf te gaan beginnen. Ik wist gewoon op dat moment dat het het juiste moment was en ik geen beter moment zou krijgen. Ik heb die sprong in het diepe genomen en geniet er iedere dag van, hoewel het nu nog maar 1,5 maand is haha. Ik leer zoveel bij en merk dat mijn zelfvertrouwen met de dag toeneemt. Dingen die ik niet durfde te doen of dacht dat ik kon (lees aquisitie) schijn is dus toch beter te kunnen. Heel gek om te realiseren, maar wel mooi dat het ondernemerschap mij dit al heeft gebracht. En Oeeeh je vragen stellen: ik heb er zoveel haha! Ben je ook beschikbaar voor kopje thee, dat zou namelijk helemaal te gek zijn. Dank je wel in ieder geval voor het delen van je artikel. Zit hier met een hele grote glimlach en keiveel motivatie maar mijn scherm te kijken. Love it! X

  11. Ik herken me echt in een heel groot deel van je verhaal. Ik ben helemaal geen onzeker persoon, maar toen ik voor mezelf ging werken, twijfelde ik opeens aan alles. Kan ik het wel? Vinden mensen het niet zonde dat ik niks met mijn studie doe? Vinden ze het überhaupt niet raar dat ik dit doe? En wat als het niet lukt? Het kostte echt wel even tijd voor ik meer mijn gevoel liet spreken en minder mijn onzekerheid.

    Inmiddels ben ik gelukkig helemaal blij met de keus die ik heb gemaakt en kan ik ook echt loslaten wat een ander ervan vindt. En als ik nu toch weer een beetje twijfel of ik de juiste keus heb gemaakt, is dat heel snel weg als ik denk aan alle vrijheid die het geeft haha. Heerlijk!

  12. Mooi geschreven Merel en inderdaad het zijn vaak de persoonlijke dingen waar je langer over na blijft denken. De rest zijn vaak feiten en inschattingen. Toevallig dat ik vanochtend met m’n ouders had over gelukkig zijn, ipv perse met een diploma op zak de toekomst tegemoet gaan. Ik denk dat er zoveel meer is dan het verwachte patroon. (wat er blijkbaar bij mijn ouders en veel mensen in mijn omgeving nog wel in zit)
    Ik zit dus ook al veel na te denken over wat ik eigenlijk wil en hoe ik de wereld mooier kan maken.

    Veel liefs en succes in je proefjaar, hihi! X – Marlon

  13. Mooi geschreven en heel inspirerend! Ik zou de stap naar zelfstandige ook wel willen maken, maar ik heb de dingen nog niet concreet in mijn hoofd en vind het ook een beetje eng. Misschien is de tijd nog niet rijp, maar die komt vast!

  14. Wat een fijn artikel! Het lijkt me eerlijk gezegd geweldig om voor mezelf te beginnen. Natuurlijk is het ook eng en lastig af en toe, maar al met al denk ik inderdaad dat de vrijheid echt fantastisch is. Ik vind het heel erg leerzaam om hier meer over te lezen en ik zou graag nog meer zien, bijvoorbeeld over hoe je je inschrijft bij de KvK of hoe je het beste je administratie bij kan houden.

  15. Wauw, goed zeg!
    Ik volg je, nou ja je recepten, al best lang en super inspirerend om te lezen dat je helemaal voor jezelf bent begonnen. En dat het ook in kleine stapjes kan. Goed gedaan!

  16. Wat ik vooral het spannendste vind aan voor mezelf werken (als componist / songwriter nu sinds feb 2015) is netwerken. Ik weet dat ik skills heb, alleen ik vind het doodeng om ze aan de man te brengen :(

  17. Ik vind het heel knap van je hoe je het zo allemaal doet in je eentje, je hebt het lef om te doen wat je leuk vindt en je hart te volgen. Je woont zelfs in een nieuwe stad ( overigens mijn geboorte stad, Rotterdam).top hoor. Ik weet zeker dat je de juiste weg gekozen hebt, je bent uit je comfortzone gestapt en dat is wat jou heel veel goeds gaat brengen. Heel heel succes verder met je prachtige blog!

  18. Hi Merel

    Your blog has over the past few months become one of my favourites! I am from South Africa and because of the close link that our Afrikaans have with the Dutch language, I manage quite easily! I just want to say that stepping out of one’s comfort zone to face the unknown future takes much, much bravery. Jy is een dapper dame!! (You are one brave lady!)

  19. Oei, weer een post in samenwerking met ABN. Hoe rijm je dat met je idealen, Merel? Niet als kritiek bedoeld, maar oprecht benieuwd waarom je er voor gekozen hebt om met ABN in zee te gaan, die toch niet echt bekend staan als een groene bank…

  20. “Even kijken bij wie ik ‘s avonds mag aanschuiven aan tafel.” > Als het zo’n maand is, let me know! Dan maak ik wat lekkers voor je en kun je van het uitzicht genieten! :-)

  21. Ik kan maar één ding zeggen: mag dit in een audioblog please? :-)

  22. Ik kan zo onwijs genieten van jouw blogs. Deze ook weer, bedankt ? En als het weer eens zo’n maand is..ook al ben ik een volslagen onbekende..je bent welkom in het Brabantse dorp hier, net onder Rotterdam ?

  23. Ik krijg kippenvel bij dat stukje over begrip van je werkgever en je leerlingen, prachtig! Merel, je bent geweldig en ik gun je zo dat je dit kan blijven doen en dat het proefjaar een topjaar bleek, want je doet het met zo veel plezier en het is zo goed om te lezen dat je het heerlijk vind. Ik blijf in ieder geval je blog volgen met heel veel plezier en ik weet zeker nog heel veel anderen, want wij willen allemaal dat jij van dit soort fijne posts blijft plaatsen en recepten en foto’s en tips en hotspots! Zolang jij er maar heel veel plezier in hebt natuurlijk, want dat vind ik wel het belangrijkst.
    Liefs

  24. Oh dit klinkt zo bekend! Ik ga over een maandje ook helemaal ‘los’ en vind het ontzettend eng, maar tegelijkertijd heb ik alle vertrouwen in het feit dat ik het kan!
    De reacties van andere mensen zijn toch gek genoeg iets waar ik nog de meeste moeite mee heb. Red je dat wel? Je hebt geen zekerheid? Moet je niet gewoon als hobby verder en een goeie baan zoeken?
    Maar ik heb het idee dat als ik het nu niet doe voor de volle 100% ik er ook nooit ga komen, en nooit zal weten of het me lukt. Dus ik doe het gewoon en kan altijd weer iets erbij zoeken mocht het toch te ambitieus plan zijn.
    Leuk om dezelfde vragen en twijfels terug te lezen, geeft toch hoop en maakt het iets minder eng ;)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.