Wow. 1 jaar lang The Miracle Morning! En dat is nog maar één jaar van de vele die er hopelijk nog gaan volgen. Want dat deze ochtendroutine helemaal bij mij past is wel duidelijk. Regelmatig krijg ik van lezers de vraag of ik de Miracle Morning ochtendroutine nog steeds volg (ja dus) en of ik een nieuwe update kan schrijven (uiteraard!) Dus bespreek ik vandaag: welke voordelen ervaar ik door het volgen van The Miracle Morning, wat heeft het me gebracht en zou ik het aanraden aan anderen?
Alweer een tijdje geleden las ik het toffe boek ‘The art of asking‘ (klik voor een review van het boek) van Amanda Palmer. Dit hele boek draait om hulp vragen en hulp accepteren. Twee dingen die veel mensen erg lastig vinden – ik ook. Deze week liep ik tegen een paar dingen aan die ik zelf niet begreep, of waar ik niet uitkwam, en ik besloot de stoute schoenen aan te trekken. Hoewel ik het een beetje vervelend vond om te doen, vroeg ik om hulp. Ik wil je graag vertellen over wat er toen zoal gebeurde.
In 2015 begon ik met het bijhouden van mijn leeslijst en deelde ik tientallen interessante zelfhulpboeken met jullie. In 2016 wil ik deze serie voortzetten. Ik lees graag zelfhulpboeken (of ik luister ernaar) en ik word er blij van als ik zie dat jullie iets aan mijn tips hebben. Vandaag is het alweer tijd voor deel 7 en ik ben heel benieuwd hoeveel delen er in 2016 nog zullen verschijnen!
Afgelopen weekend schreef ik het artikel ‘Iedereen is een beetje bang,’ waarin ik vertelde over een ‘eerste keren lijst.’ Op deze lijst houd je allerlei dingen bij die je voor de eerste keer hebt gedaan. Na een tijdje, bijvoorbeeld aan het einde van een maand, of aan het einde van het jaar, kun je dan zien hoeveel dingen je voor het eerst hebt gedaan. Misschien wel dingen die je aanvankelijk een beetje eng vond, of waarvan je dacht: dat is niks voor mij. Zo’n lijst zou je een beetje trots kunnen maken, op jezelf, of misschien verbaas je jezelf wel omdat je eigenlijk interesses blijkt te hebben waarvan je niet wist dat je ze had. Ik besloot meteen zo’n lijst aan te leggen en deze week in Berlijn gaf me voldoende inspiratie om een hele blogpost te vullen.
“Kan Niet ligt op het kerkhof en Wil Niet ligt ernaast.” Deze uitspraak hoorde ik vroeger, gelukkig, vaker dan nu. Ik heb me namelijk altijd afgevraagd: en wat is er met Durf Niet gebeurd dan? Al sinds ik heel jong ben heb ik een X-aantal dingen waarvan ik altijd heb gedacht dat ik het niet kon. Het is niet dat het ik het niet wílde – sterker nog, ik wilde het maar al te graag. En toch gebeurde het niet, omdat ik veel niet durfde. Eigenlijk vooral omdat ik niet durfde te falen, want dat is toch wel altijd mijn allergrootste angst geweest. Vandaag de dag zijn er dingen veranderd, maar nog altijd laat ik me tegenhouden om bepaalde dingen te doen.