Foto’s: Bette de Wit
Als je mij op Instagram volgt en mijn stories wel eens kijkt, dan heb je misschien gezien dat ik momenteel ‘buddy’ ben van BroodNodig. Dit is een super tof Rotterdams initiatief dat voedselverspilling tegengaat en ze maken kans om de Aardig Onderweg Award van de RET te winnen. Ik heb de eer gekregen om Paula de weken naar de finale te mogen supporten en begeleiden.
Deze blogpost is geschreven in samenwerking met de NS / Foto’s: Bette de Wit
Het is grappig dat wanneer je ergens anders gaat wonen (ik verhuisde twee jaar geleden van Amsterdam naar Rotterdam), je ook weer heel andere steden gaat ontdekken naast je eigen woonplaats. Toen ik in Amsterdam woonde, kwam ik bijvoorbeeld nog wel eens in Haarlem. Nu nooit meer. Ik ben nu vaker in Antwerpen of in Den Haag te vinden – simpelweg omdat het dichterbij en dus logischer is. Den Haag bereik in een half uur met de trein. En dan kan ik nog kiezen: met een Intercity duurt het 25 en met een Sprinter 31 minuten. Er gaat dus ook ieder kwartier wel een trein die kant op: hoera voor de NS! Een paar weken geleden gingen Bette (mijn fotografie stagiaire) en ik er een dagje op uit in de koninklijke stad en we bezochten wat fijne adressen die ik voor jullie op een rijtje zet in deze blogpost. Bette en ik kijken terug op een ontzettend leuke dag en halen graag wat herinneringen met jullie op.
Dat dit dé tijd van het jaar is om pompoensoep te eten hoef ik je niet meer te vertellen. Er zijn natuurlijk tientallen varianten op het thema te bedenken, zodat het het hele najaar lang leuk blijft om ‘toch maar weer iets met die oranje vrienden te doen.’ Dit keer koos ik voor een beetje een pittig soepje. Zeg maar een pompoensoep met een Thaise twist. Gemaakt met een currypasta, kokosmelk, koriander, limoen en pinda’s. Erg lekker, al zeg ik het zelf.
Foto: Sam van Rij
Het is een tijdje geleden dat ik een blogje over boeken schreef. Sorry daarvoor. Het zijn naast recepten de blogs waar het meeste om gevraagd wordt. Op de een of andere manier leg ik de lat altijd belachelijk hoog als het om dit soort blogjes gaat. Ik wil minstens tien boeken bespreken en ik wil foto’s die tiptop in orde zijn – telefoonfoto’s kunnen echt niet, wat moeten jullie wel niet denken, enzovoorts. Totdat ik dan zóveel vragen krijg over waar die blogs blijven, dat ik denk: misschien moet ik het nu gewoon maar gaan doen. Dus ik koos ervoor om eens niet zoveel boeken als normaal te bespreken. En ook niet zó uitgebreid als ik soms gewend ben. Want ik wil ook weer niet dat jullie je eerst door 3000 woorden moeten worstelen en dán nog eens aan een boek moeten beginnen. Is ook gewoon niet logisch of de bedoeling. Dus, ik doe het een beetje anders dit keer.
