Op het artikel ‘Een lege inbox, een leeg hoofd‘ kreeg ik de volgende reactie:
‘Mij lijkt het interessant om te lezen hoe je omgaat met van die momenten dat je gewoon niet vooruit te branden bent.’
Ok, daar kan ik wel iets mee :) Hoewel ik van nature best wel een gedisciplineerd persoon ben, heb ik die momenten (van niet vooruit te branden zijn,) natuurlijk ook. Hoe ga ik daar mee om? En hoe trek ik mezelf daar weer uit?
Lieve lezers,
Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Sorry daarvoor. Het komt gedeeltelijk doordat ik ik Kathmandu was, waar toegang tot internet beperkt was – en ik niet op mijn blog kon komen. Ik heb daardoor een ruime week mijn blog niet aangeraakt, voor het eerst in vijf jaar. Dat voelde niet goed en ik miste het, maar ik had ergens ook wel even heel erg nodig. Dat is het andere gedeelte van waarom ik eventjes niet online was.
In Nepal heb ik veel geschreven (lekker ouderwets, in mijn notitieboek,) en die gedachten ga ik allemaal nog met jullie delen. Ik begin met een verhaal dat niet per se over Nepal gaat, maar wel over mij en mijn huidige situatie. Ik wilde het graag aan jullie kwijt. Dankjewel voor het lezen en geniet van je weekend!
Afgelopen februari zegde ik mijn vaste baan in het onderwijs op. Ik kan bijna niet geloven dat er inmiddels zes maanden voorbij zijn en dat ik alweer een halfjaar als ‘zelfstandige’ door het leven ga. En wow, wat een tijd was dit. Ik denk dat ik deze zes maanden meer heb geleerd dan in al mijn werkzame jaren hiervoor. Laat ik meteen beginnen door te zeggen dat ik niet alleen heel veel heb geleerd, maar ook ongelooflijk veel plezier heb gehad. Al die prachtige kansen die er op mijn pad zijn gekomen – ongelooflijk.
Het is zondag en de weersvoorspelling ziet er niet al te zonnig uit. Sterker nog, het kon wel eens de hele dag gaan regenen. Dat komt niet heel erg goed uit, aangezien ik vandaag naar festival Mundial ga. Terwijl ik hierover nadenk corrigeer ik mijn eigen gedachten: je hebt echt wel een heel leuk leven, als je je druk moet maken om wat regen op een festival.
En zo is het. Ik héb een heel leuk leven. Het is niet perfect en ik heb nog veel wensen en dromen – maar ik mag absoluut nergens over klagen. En nu ik terugdenk aan hoe ik gistermiddag ontzettend chagrijnig thuiskwam van een retourtje Kalverstraat – ja, wie doet dan ook op zaterdagmiddag?! – dan schaam ik me gewoon een beetje. Ik ben gezond en veilig, ik krijg zoveel kansen en de mensen om me heen zijn goed voor me. En ik hopelijk ook voor hen. Ik en de mensen om mij heen, wij hebben eigenlijk allemaal een heel leuk leven. Dat geldt helaas niet voor iedereen. Nou, en over dat onderwerp deel ik vandaag een nieuwe audioblog met je. Veel luisterplezier gewenst :)
Wie mijn blog al wat langer volgt, of hier in ieder geval regelmatig te vinden is, zal het niet zijn ontgaan dat mijn leven de afgelopen tijd in het teken van verandering stond. En eigenlijk nog steeds, want ik ben nog niet helemaal ‘uitveranderd.’ Dat is oké, want het gaat goed en alle puzzelstukjes vallen op een plek. Wel heb ik een aantal belangrijke lessen geleerd de afgelopen tijd. Dat gebeurde geleidelijk, doordat ik mezelf steeds meer tegenkwam.
