De afgelopen jaren werkte ik véél. Vaak meer dan fulltime, meerdere klussen naast elkaar, zonder pauzes tussen aflopende en volgende klussen; ik ging maar door. Ik werkte vaak ‘s avonds en in het weekend. Ik wérd mijn werk. Praatte alleen nog maar over werk. Je wordt al gauw het wandelende cliché: als mensen vroegen hoe het met me ging, begon ik over mijn werk te vertellen. Of te klagen. De verhalen werden negatiever naarmate ik vermoeider raakte. Er ging zeker een halfjaar in een soort waas voorbij en aan die tijd heb ik weinig tot geen niet-werkgerelateerde herinneringen. Geen idee wat ik met die tijd heb gedaan. Daar schrok ik best wel van, eerlijk gezegd. Ik begon me af te vragen of dat was waar het leven voor bedoeld was. (spoiler, het antwoord is natuurlijk NEE!)
